De muziek die me altijd blijft volgen….
Als kind weet je een aantal dingen zeker, je moet naar school, je gaat naar bed en je ouders zorgen (als alles ‘gewoon’ gaat) voor je. Daarnaast was er voor mij als kind ook nog een andere zekerheid…. de muziek. Muziek volgde mij overal. Met 2 oudere broers en een zus, opgroeiend in Uithoorn en allemaal een radio. Die stond steevast afgestemd op hét radio station van toen, de zeezender Radio Veronica, nimmer geëvenaard in populariteit en kwaliteit. Dagelijks hoorde ik via mijn oude buizenradio het geluid van die heerlijke bands als de Golden Earring, Shocking Blue en Q65, noem ze maar op. En natuurlijk kocht ik ook zelf platen. Als kind had ik niet veel geld maar de uitverkoop bracht dan wel uitkomst. Helaas was daar ook wel eens een miskoop bij. En, zoals de plaatselijke platenboer toen zei, uitverkoop word niet beluisterd en niet geruild! Naarmate ik ouder werd kwam daar ook nog iets anders bij, radio spelen. Met mijn pick up en microfoon zette ik zeer serieus mijn eigen top 10 (voor een top 40 had ik niet genoeg platen) in elkaar en maakte zo mijn eigen radio programma. Af en toe nog met een klein illegaal zendertje, bereik 5 huizen er aan en zo was ik de diskjockey J . Vaste tune was altijd het b kantje van See Me Feel Me, Overture from Tommy van the Who. Dit zal altijd een magische klank blijven houden voor mij. De periode ruwweg 64-74 is wat mij betreft de gouden tijd van de muziek en van radio.
Een tijd gevuld met die muziek, muziek die mij nog steeds raakt. Die muziek van toen laat me niet los, op een of andere manier – en dat zal iedereen wel zeggen van de muziek uit zijn jeugd- is dat nooit meer zo mooi gemaakt.
Om terug te komen op dat nummer, Overture van Tommy, het volgde mij deze week weer. Jaren nadat ik mijn ‘kindermicrofoon’ in de wilgen heb gehangen ben ik op mijn 43e een radioprogramma gaan doen bij EDE FM. De naam van het programma: de Beatgeneratie, het geluid van de muziek van 1960 tot 1975 schalt elke woensdag uit mijn koptelefoon en uit naar ik hoop de radio van vele luisteraars. De laatste uitzending van 2007 deed ik mijn eigen platenkoffer open en ik draaide weer eens al die oude platen van mijzelf, sommigen hadden in die top 10 gestaan. Maar wat mij echt raakte is dat ik als eindtune eigenlijk zonder er bij na te denken Overture van Tommy draaide. Ik wist pas toen ik het nummer startte, het cirkeltje van je jeugd naar nu is even rond. Het is gek, nooit had ik er in de 2 jaar dat ik op dat moment “echte radio” maakte over nagedacht om dit te draaien. De muziek blijft mij volgen……………… een goed gevoel!
