Rond deze tijd van het jaar merk altijd bij me zelf een verhoogde activiteit als het gaat om zeezenders, gouwe-ouwe en radio in het algemeen. Het lijkt wel of het radiovirusje, dat ik ergens in 1964 moet hebben opgelopen, dan weer actiever wordt -:)
Waar ik woonde in Voorschoten kon je de duinen van Katwijk zien vanuit de huiskamer en aan ons strand, de Wassenaarse Slag, kon je de “Veronica” zo zien liggen en met helder weer kon je zelfs de letters op de zijkant lezen. (nog zonder leesbril)
Het signaal van Veronica kregen we als het ware uit de eerste hand. Er lag alleen wat duinen en polder tussen de zender en mijn buizenradio. Van storing (fading, Scheveningen Radio en ander gepiep en gerommel) had ik nooit last. We viel het me op dat na de zenderwisseling in 1972 het oog van mijn radio een stuk minder ver openging. De 538 was voor mij niet direct een verbetering. Minder hoog en minder hard. (Wie herkent dit?) Mag ik het hier zeggen? Na al die jaren toch wel? Het signaal van Noordzee was wat dat betreft een stuk harder en op FM!! Dat was wel lux, want dat klonk wel een stukkie beter. Jammer dat er altijd een aardlus brom hoorbaar was bij de zachte passages en spreeks. Dat hebben ze er nooit uit gekregen.
Toen in april 1973 de Norderney op het strand was gelopen ging ik er naar toe. Tuurlijk op de Puch naar Scheveningen (tentamens konden mij niet veel schelen) Ik heb nog foto’s gemaakt met het toestel van mijn vader, maar dat was geen spiegelreflexcamera en ik had niet in de gaten dat het kapje van de tas voor de lens hing. Van de 15 foto’s is er toen maar 1 gelukt of zo. Wel herinner ik me nog goed het speakertje dat buiten was gemonteerd en vooral Why can’t we live together van Timmy Thomas. Dat orgeltje kon je honderden meters verderop al horen… Ach verhalen, verhalen, verhalen…
Fijn zo
Ferme groet
Thimon
