Welkom op het forum van de Stichting Norderney! Dit is de plek voor discussies, opmerkingen, vragen en antwoorden over Radio Veronica 1959-1974. Doe mee en meld je aan via de 'registreer' link hierboven of kies 'Inloggen' als je dat al had gedaan.
Winter 1970.
Het was bar koud die dag met een behoorlijk harde wind. Maar volgens mijn vader, was dat geen reden
om niet naar school te hoeven. Nu is 20 kilometer fietsen met dat weer geen pretje, dus om het leed wat te verzachten
had ik mijn trasistorradiotje in mijn binnenzak gestopt en zat al fietsend te luisten naar VERONICA
waar TOM COLLINS deze dag voor mij onvergetelijk zou maken.
Ik zal zo’n beetje halverwege zijn geweest toen het flink begon te sneeuwen, op een gegeven moment
was er bijna geen doorkomen meer aan. Voor mij fietste een meisje die behoorlijk onderuit ging.
Haar overeind helpend vroeg ik of ze zich bezeerd had.
“Valt wel me” zei ze, maar aan haar lopen te zien was dat niet helemaal waar.
We zochten de luwte op van een bushokje om wat bij te komen. Toen zag ik pas hoe knap en lief ze was.
Al luisterend naar VERONICA, waar TOM COLLINS juist het plaatje “Snowbird” draaide, sprong de vonk over.
De winter ging voorbij,, en inderdaad daarna heb ik haar nooit meer terug gezien, ze was dus echt mijn “Snowbird”.
Zo vlak voor kerst en nadat ik deze week tot twee keer toe mijn auto uit heb moeten graven,
vond ik dit wel een toepasselijk verhaal die ik uw allen niet heb willen onthouden.
Zo zie je maar weer, elk naadeel heb z’n voordeel, ook al was het maar voor even,
had ik dit toch nooit willen missen, de timing was gewoon perfekt.
En nee, ik heb haar echt nooit meer gezien, ze leek plots wel van de aardbodem verdwenen.
aaahh, ik snapum je vind aan heel het nummer geen bal aan!!
nou JAN, een goed alternatief zou Winterworld of love van Engelbert Humperdinck kunnen zijn,,,,,,
Nou JAN, daar is dan ook helemaal niets mis mee.
Ik weet als dj / muziekant in ruste, dat je wat muziek betreft, ruimdenkend moet zijn om het mooie er van er in te ontdekken.
Dat neemt niet weg dat je aaltijd een voorkeur hebt voor een bepaalde stijl,
voor jou zal det bijvoorbeeld nederbeat kunnen zijn, voor mij ga ik voor country-pop.
En het is maar goed dat smaken verschillen, anders was het maar een verdomd saaie boel.
Als je mijn programma op Ede Fm het muziekmuseum zou kunnen beluisteren dan kon je horen dat ik een heel brede muzieksmaak heb, van cliff tot led Zeppelin, van Johnny Lion tot Brainbox.
Mijn promoten van Nederbeat komt vooral voort uit het feit dat ik vind dat deze muziek in de loop der jaren sterk ondergewaardeerd is geraakt. Nederlandse beatgroepen (ruim gedacht, daar hoort voot mij ook Bolland en Bolland bij) hebben zo ontzettend veel mooi werk gemaakt. En wat vind je daar van terug op verzamelaars met “sixties” muziek? Bijna niks, hooguit Venus of Little green bag omdat ze daar echt niet omheen kunnen, en dan ook nog direct erbij vermeld dat bananarama het zo allerschatigst heeft gecoverd. Dan denk ik echt, **** bananarama! Mariska Veres heeft dit op een werkelijk meesterlijke wijze vertolkt, het was notabene de eerste nr1 notering van een Nederlandse band in de USA!.
Voel je het al? Miskend verleden van muziek die door ons station groot is gemaakt.
Maar daarnaast, heel veel muziek kan ik waarderen, ben fan van the Byrds, Hollies, Who, enorm van the Suprmes en Four Tops etc. Maar ik probeer me altijd hard te maken voor ons eigen prachtige Nederlandse beat geluid. Zo erg dat ik zelfs nog een plaat heb van onze plaatselijke Edese band, the Beatniks die ooit in het voorprogramma van de Earrings speeelden
Jan, ik ben het hartgrondig met je eens als het gaat om de vernedering van de nederbeat.
Want zo mag je het eigenlijk wel noemen.
Dat probleem speelt al vanaf het moment dat de zeezenders zijn opgehouden te bestaan.
Hilversum had er totaal geen oog en gevoel voor en werd daar beschoud als minderwaardige muziek.
Daarom siert het jou, dat je dit wereldje wilt verbeteren, door een eigen programma te starten op 192.
Ik ben er in ieder geval blij mee, want het zou jammer zijn om een helehoop moois in het verdomhoekje te laten liggen.
Back to toppic.
TOM COLLINS (Ton Droog) vond ik een van de plezierigste DJ’s om naar te luisteren.
Hij had een een rustig klinkede stem en wist alles vlot en fijlloos aan elkaar te praten.
Hij kon daardoor bij de plaatjes die hij draaide een extra lading mee geven wat je weer toe aanzette
om onbewust wat meer aandacht aan het desbetreffende nummer te besteden, je ging er gewoon beter naar luisteren.
Wat mij betrefd, behoorde hij tot de absoluute top.
En als ik zo hedentendage naar de radio luister, mis ik die manier van presenteren enorm.
Niemand heeft hem ooit kunnen evenaren.
Hetzelfde geldt m.i. voor Lex. Een kundig DJ met verstand van pop muziek. En met, net als Tom, Klaas, Joost en Rob, een eigen stijl/geluid.
De plezierigste DJ’s waren inderdaad Tom, direct gevolgd door Lex. Klaas was ook erg goed, maar eh.. anders. Joost, tja… Briljant DJ, maar niet mijn stijl. Rob zit weer een beetje tussen Klaar en Lex in..
Tja en dan Tineke. Enorm veelzijdig en volgens mij geschikt om alles wat voorkomt te presenteren. Een entertainster pur sang!
DJ wil ik haar niet echt noemen. En da’s zeker niet negatief bedoeld.
Al die andere DJ’s waren natuurlijk ook prima vakmensen. Enne… laten we de technici niet vergeten! Zonder hen waren de DJ’s nergens geweest!
Nee JAN, ik kwam aanzienlijk meer kleren tegen dan dat je in de zomer zou verwachten 
je vind aan heel het nummer geen bal aan!! 