192 Radio     192 Video
zoek binnen Norderney192.nl


Tip voor de Top - LP van de week

Week 6 - 1974



Mony the Phony

Dizzy Man’s Band

(EMI, 1974) De Zaanse Dizzy Man"s Band ontstond in 1970 als opvolger van groepen als the Fellows en Take Five. De eerste single "Tell me it"s allright" was er een in de stijl van Blood, Sweat and Tears en Chicago. Nadat deze flopte, gooide men het over een andere boeg. "Tickatoo" was de vrolijke opvolger die in de zomer van dat jaar een 6e plaats bereikte in de Top 40. De belangrijkste bandleden waren zanger Jacques Kloes en toetsenist Herman Smak, die alle hits schreven. Noemenswaardig zijn ook de tv-optredens en concerten van de groep. Daarin was steeds meer plaats voor kolderieke acts. Een hoofrol was er daarbij steevast voor roadie Bob Ketzer. De titel "Mony the phoney" wordt vaak verkeerd gespeld: "Mony" als "money". Het nummer gaat echter niet over geld, maar over een een groupie van de band (genaamd Mony) die een beetje gek is. De single stond vier weken in de Top 40, en bereikte daarin de 18e plaats. De grootste hit scoorde het gezelschap in 1975 met "the Opera" (nummer 2), daarna nam het succes af. Kloes verliet de groep in 1978, en in 1983 ging de band na flink wat wisselingen in de bezetting uiteen. Bob Ketzer stierf in 1996. Herman Smak en gitarist Dirk van der Horst (later lid van Next One en BZN) overleden in 2004. Jacques Kloes en drummer van het eerste uur Joop Tromp treden tegenwoordig weer op als de Dizzy Man"s Band.


Grand Gala

Barry White and Love Unlimited

(Philips, 1974) Barry White werd als Barry Eugene Carter werd geboren te Galveston, Texas, in 1944. Hij groeide op in een beruchte wijk van Los Angeles. Op jonge leeftijd begon hij de klassieke platen van zijn moeder na te spelen op piano. In zijn tienerjaren kwam hij terecht in een gang. Op zijn zestiende werd hij tot vier maanden celstraf veroordeeld wegens het stelen van 30.000 dollar aan autobanden. Na zijn vrijlating besloot Barry verder te gaan in de muziek. Hij ging zingen in the Upfronts en nog een aantal bandjes. Ook maakte hij platen onder verschillende pseudonymen. Daarnaast schreef hij nummers voor anderen, en was producer en arrangeur. Zo werkte hij mee aan hits van Bob & Earl ("Harlem shuffle") en Felice Taylor. In 1969 ontmoette White de drie meisjes die in 1972 als Love Unlimited bekend werden met het door hem geschreven en geproduceerde "Walkin’ in the rain with the one Iove". Na dit succes brak Barry ook door met zijn soloplaten. In september 1973 had hij zijn eerste hit in ons land. De titel van deze elpee had alles te maken met het (laatste) Grand Gala du Disque op 15 februari. Het was een promotie-verzamelelpee met werk van Love Unlimited, the Love Unlimited Orchestra en Barry zelf. Het album bereikte de 7e plaats in de LP Top 20, en stond daar 13 weken in. Barry White overleed in 2003. Kant A: Never, never gonna give ya up, I’ve got so much to give, I’m gonna love you just a little more baby, Just a little more baby, Bring back my yesterday. Kant B: It may be winter outside (but in my heart it"s spring), Love’s theme, Under the influence of love, Sweet moments, Oh love, well we finally made it. 


Pagina 175 van 385 pagina's: ‹ First  < 173 174 175 176 177 >  Last ›


 

twitterSTICHTING NORDERNEY | internet www.norderney192.nl | e-mail info@norderney192.nl
sitemap| login donateurs | login medewerkers

Het copyright op alle artikelen en informatie op deze website berust bij de Stichting Norderney tenzij anders vermeld. Niets mag geheel of gedeeltelijk worden overgenomen of vermenigvuldigd, in welke vorm dan ook, dan na voorafgaande schriftelijke toestemming van de Stichting Norderney.


Telco Radio Toppers

 

Norderney192 op Facebook Norderney192 op Twitter